Verkeerd verbonden

Ik hield vast aan een gedachte
die niet kloppend bleek te zijn
het veroorzaakte onomwonden
meer onbegrip en pijn.

Het lijntje hield ik vast
ik dacht aan, in verbinding zijn
maar nooit had ik gedacht
dit is de verkeerde lijn.

Volhardend een nieuwe poging
al was ik van de leg
deze bleek verkeerd verbonden
ook dat lijntje is nu weg.

W.R.

Doorgaan met het lezen van “Verkeerd verbonden”

Verleden

Dagen, jaren heb ik gezocht
naar wat ik was verloren
met de vraag waar ik het had weggezet
zo keurig naar behoren.

Vergeten kon ik het niet
het liet me niet met rust
toen plots leek, alsof ’t verleden
me wakker had gekust.

Verward zette ik het in de kast
tussen de boeken leunend
daar weer veilig opgeborgen
die gedachte steunend.

Nog eenmaal keek ik, achterom
het laatste verdriet verdroten
en met heimelijke snik
ik de kastdeur toch, had gesloten.

W.R.

Vooruit

Hij sloeg de deur dicht, haast uit de sponning gevlogen. Slechts
alleen in de schemerende kamer achtergebleven met een hamer
haast hoorbaar kloppend door het bonken van haar hoofd
hoofdpijn belet haar helder te denken, uren verstrijken.

Daar zit ze dan, met haar ongeschreven woorden proberen deze te vormen
te zoeken, geteisterd door plotse woordeloosheid die enkel zou duren
tot de muren met het bloemetjes behang, op haar af lijken te komen en achtervolgen
een poging te ontkomen aan haar angsten en droomloze leven.

In de verte hoorde ze kerkklokken, het leek een teken dat ze aangreep om te gaan
en te komen waar ze nooit was en zette haar pas in.

W.R.

Doorgaan met het lezen van “Vooruit”